เปรี๊ย เปรี๊ย เปรี๊ย .... ปุ้ง!!!

 

นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นกับคอมตรู เมื่อหลายวันก่อน

และมันก็เปิดไม่ได้อีกเลย ...

อ่า... ทำไมมันต้องเป็นเช่นนี้ว้า

เดือนที่แล้ว มือถือ เจ๊ง

เดือนก่อนนู้น กล้องพัง

แล้วมาเดือนนี้ คอมพัง

ทีนี้จะเอาอะไรทำมาหากินล่ะเนี่ย

ทุกวันนี้ก็ไม่มีเงินจะกิน จะมาฝึกงานอยู่แล้ว

พี่คนนึงบอกว่า "มารผจญ จะทำให้คนเก่ง"

แต่เราคิดว่า "มารมากไป อาจทำให้ตายได้ก่อนเกิด"

แล้วเพื่อนๆคิดว่าไง

เฮ้อ... เศร้าจาย

วันนี้เป็นครั้งที่สองที่ได้มีโอกาสไปนั่งอบรมของเอไอเอ

เพื่อที่จะสมัครเป็นตัวแทนขายประกันชีวิต

ระหว่างวัน ก็ มีกริ๊งกร๊าง จากเพื่อน โทรมาตลออด

หนึ่งคน โทรมาเพื่อจะชวนไปเที่ยวด้วยกัน

พอรู้ว่าเราจะเป็นตัวแทนประกันชีวิตเท่านั้นละ

ใส่ยับเป็นไฟ บอกว่าไม่ดีอย่างนั้น ไม่ดีอย่างดี

ไม่เห็นทำแล้วมันจะได้ประโยชน์อะไรขึ้นมา

แล้วมันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะเกวที่มาทำน่ะ

อ่า ... เพื่อนจ๋า เรารู้ว่ามันไม่ง่าย แต่เราอยากบอกว่า

 

 " ชีวิตนี้มันไม่มีอะไรที่เราจะได้มาง่ายๆหรอกถ้าเราไม่พยายาม "

 

บททดสอบการทำงาน เริ่มขึ้นตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มทำ

อย่างนี้ตอนเราประสบความสำเร็จ

ก้าวผ่านช่วงเริ่มนี้ไปได้ จนมีหลักประกันมั่นคง

เราคงจะภูมิใจน่าดูเลยสินะ

 

เพื่อน :  เกว เดี๋ยวมันจะมีงานออกบู๊ท ขายตั๋ว วันละ 500 สนใจมั้ย

กรุ     :  อ่า...สนใจสิ สนใจ เอาตังค์มากินข้าว วันไหนอ่ะ เอ 14-17 เหรอ

            ติดฝึกงานอ่ะ เดี๋ยวขอถามพี่เค้าก่อนนะ

พี่      :  ฝึกงานนะเว้ย ฝึกงาน.... ไม่รุ ไปถามพี่เด่นเอาเอง

           (หัวหน้าอีกคน ซึ่งเปอร์เซ็นต์การอนุญาติเกือบเป็นศูนย์)

กรุ     :  .....

เมื่อคืนนี้ฝนตกหนักมาก

เหมือนกัยว่ามีพายุลง

เสียงฟ้าร้อง ดังกระหึ่ม เสียงลมตีประตูดังปังๆ

เสียงหวีดหวิว ของใบหญ้า ฟังแล้วโหยหวนมาก มาก

สักพัก ไฟดับ ...

 

....

 

เอ่อ... ทำไงดี กรุกลัวมาก

 

หันไปพึ่งหมา แมร่งก็หนีลงจากเตียงไปนอนพื้น

 

อากาศก็ร้อน นอนไม่หลับ เริ่มจะวิตกจริต

 

....

 

....

 

อ๊ะ ไฟมาแล้ว

 

แต่ทำไมแอร์มันไม่เห็นเย็นเลยวะ

เออ เอาฟระ ตัดใจวิ่งไปเปิดพัดลมและทีวี เพื่อความอุ่นใจ

 

เปรี้ยงงงงงงงงงงง.........

 

อ่าวเฮ้ย  .. เอาแล้ว  ทีวีกลายเป็นจอสีน้ำเงิน

บรรยากาศ สงัด กว่าเดิม อีก

เคยได้ยินเรื่องผีที่โผล่มาในจอทีวีมะ  กรุคิดอย่างนั้นเลย

 

แมร่งเอ้ย ปิดทีวีดีกว่า...

 

หันซ้ายหันขวาเอาหมอนข้างและหมอนมาไว้ข้างๆตัว

แล้วคลุมโปงนอน

 

พุธโธ ธัมโม สังโฆ ...........

 

ครั้งนี้เป็นครั้งที่ 2 กับการเดินทาง นมัสการสังเวชนียสถาน ทั้ง 4 แห่งที่ประเทศอินเดีย

และยังเป็นครั้งที่ 2 ที่มีโอกาสได้ไปทำกิจกรรมร่วมกับเพื่อนชาวเนปาล ที่ เมือง กาฎมาณฑุอีกด้วย

การเดินทางนั้น เหมือนครั้งแรก คือเดินทางโดยรสบัส ตลอดทริป

(แต่ยกเว้นตอนไปประเทศอินเดีย เพราะต้องนั่งเครื่องบิน 555)

ไปถึงปุ๊ป ดันไม่สบาย ปั๊ป เลยไม่ค่อยได้ทำงานอะไรมาก

อ้อ ลืมบอก ว่าครั้งที่แล้วเมื่อ 3 ปีก่อนไปในฐานะ น้องค่าย

แต่คราวนี้ไปในฐานะพี่เลี้ยง และ คนรับใช้ เหอๆๆๆ

มีอะไรเค้าใช้แล้วทำได้ก็ต้องทำหมดเลย ไม่เกี่ยงอยู่แล้ว

แต่ติดไอตรงที่ไม่สบายเนี่ยล่ะ เลยทำอะไรได้ไม่มาก

กว่าจะหายขาดจริงๆก็ถึงเมืองลุมพินี ประเทศ เนปาล

ถึงจะพอ ลัล ล้า เหมือนเดิมได้

รายละเอียดการเดินทางไม่รู้จะเล่าอะไรดี

มันเหมือนกับว่ามันไม่เฟรชเหมือนครั้งแรกแล้ว

เอาเป็นว่า "เอาบุญมาฝาก" เพื่อนๆทุกคนละกันนะ สาธุ สาธุ

แต่ที่น่าสนใจคือ ครั้งนี้เมื่อกลับมาแล้ว

มันมีการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ขึ้นอีกครั้งในชีวิต

กลายเป็นว่า ในตอนนี้เราเป็นคนที่ไม่มีใครต้องการ

จำได้ว่า ตอนที่เราเข้ามาทำงานตรงนี้  เราไม่เต็มใจนัก

แต่เค้าเลือกให้เรามาทำแล้ว เราก็ทำงาน

และทุ่มเทใจให้เต็มร้อย ไม่มีสักครั้งที่จะไม่ทำ

ไม่มีสักครั้งที่คิดเรื่องส่วนตัว เพราะในทุกสิ่งที่ทำนั้น

ล้วนทำเพื่อ พระพุทธศาสนา ทั้งนั้น มิได้เห็นแก่ผลประโยชน์ส่วนตัว

มิได้เคยแบ่งฝ่าย แบ่งพรรค แบ่งพวก แต่อย่างใด

ใจนั้นคิดเเต่จะสร้างเอกภาพให้เกิดขึ้นเท่านั้น

กลับมาตอนนี้เค้ากลับทำเหมือนไม่เข้าใจในความเป็นเรา

เวลาที่ผ่านมา 5 - 6 ปีเหมือนไม่มีความหมาย

ตัดเยื่อใย โดยไร้ซึ่งการถนอมน้ำใจ

การกระทำเชือดเฉือนใจ ให้ต้องเจ็บปวด และน้อยใจ

น้อยใจ ที่เค้าเหมือนลืม มิตรภาพไป

น้อยใจ ที่เค้าทำเหมือนเราไม่มีคุณค่าที่เค้าจะต้องเห็นใจ

แต่ไม่เคยน้อยใจ ที่ต้องละจากหน้าที่ ความรับผิดชอบเลย

เพราะรู้ว่า หากมีผู้ที่เหมาะสมมากกว่า นั่นคือสิ่งที่ถูกต้อง

 

แต่อยากให้รู้ไว้ว่า

 

มันเจ็บ

 

เจ็บที่มาทำร้ายกัน โดยไม่มีเยื่อใย

 

ต่อจากนี้ คงไม่มีอีกแล้ว ที่จะเสนอหน้าแบบที่เคยเป็น

 

เพราะคนเรา เจ็บเเล้วต้องจำ